„...Kaukaz jest psem dużym i silnym. Jego pewność  siebie i niezależność sprawiają, że byle komu się nie podporządkuje.. Spora doza agresji leżąca w charakterze każdego kaukaza, wynika z użytkowości rasy – przez wieki używano kaukazy do obrony stad przez drapieżnikami, co z kolei rozwinęło silny instynkt posiadania tak rzeczy, jak i terytorium. Wszystkie te cechy sprawiły, że kaukaz okazał się idealnym stróżem np. fabryk i wielkich zakładów pracy. W tej roli występowały Kaukazy na terenie całego niemal Związku Radzieckiego przez kilkadziesiąt lat. Do pracy, a co za tym idzie do hodowli wybierano osobniki szczególnie duże, nieufne, nawet wręcz złośliwie agresywne – takie bowiem psy najlepiej spełniały swe zadania. I takiego właśnie kaukaza poznała oficjalna kynologia europejska… Zwierzę to miało być niepospolicie agresywne, nawet w stosunku do swoich właścicieli, a koegzystować z człowiekiem mogło tylko wtedy, gdy śmiertelnie się go bało..
 Wstyd powiedzieć ale taki właśnie Kaukaz zyskał w kilku krajach, sporą popularność. Wielu właścicieli nie próbowało nawet nawiązać z nim kontaktu. Kupowano chętnie psy dorosłe, pakowano za stalowe kratki i… prześcigano się w opowieściach o tym, kto ma bardziej groźnego psa, i na jak długim kiju trzeba mu podawać jedzenie… Spory wpływ na polskich wystawców miało szersze zetknięcie się z sędziami z zagranicy, zwłaszcza Skandynawii, którzy za najmniejszą oznakę agresji bezpardonowo wyrzucali psa z ringu, nie przejmując się specjalnie tłumaczeniami, że ta akurat rasa musi być wzorcowo agresywna. Duże znaczenie miał też fakt, że coraz częściej szczenięta trafiały w ręce zwykłych ludzi. Takich, co to nie słyszeli zbyt wiele o strasznych legendach, natomiast zachwycili się  zwyczajnie dużym, pięknym psem…
 Kaukaz potrzebuje bardzo dużego kontaktu i obcowania z człowiekiem. Szczególnie suki mają silnie rozwinięty instynkt opiekuńczy i uwielbiają dzieci. Nie należy jedna pozostawiać psa samego z dzieckiem. Kaukazy o zrównoważonej, pewnej siebie psychice nie są agresywne w stosunku do słabszych istot – dzieci, starszych osób i małych piesków. Często kobiety są traktowane znacznie łagodniej niż mężczyźni. Dobrze ułożony pies zaakceptuje każde zwierzę lub człowieka należącego do stada. Tym samym stanie się ono podlegające ochronie psa. W rodzinie są miłe i przyjacielskie, spokojne i nieuciążliwe. Z reguły owczarki kaukaskie maja tylko jednego, uznanego przez nich pana… Owczarek kaukaski nie jest psem, którego da się do czegokolwiek zmusić, należy więc rozpocząć socjalizację i kształcenie już od najmłodszych lat. Prawidłowe postępowanie z Kaukazem jest kwestią odpowiedniego wychowania i ustalenia hierarchii pomiędzy rodziną a psem. Trzeba mu okazywać dużo serca i czułości, ale być stanowczym w wychowaniu. Powinien żyć życiem domu i rodziny. Kaukaz ma niezależny charakter i jest przyzwyczajony do samodzielnego działania, więc wykorzysta każdą niekonsekwencję i zgodę właściciela do postępowania według swojego uznania. Jak każdy molos w rękach nieodpowiedzialnego właściciela owczarek kaukaski stać się może wyjątkowo niebezpiecznym zwierzęciem… Owczarki te mają ogromne poczucie własności przedmiotów i terenu, dlatego nie nadają się do trzymania w mieszkaniach, gdyż za swoje terytorium uznają wówczas klatkę schodową, blok, osiedle i na spacerach będą bronić swego terenu, co jest niezwykle uciążliwe. Jest to pies kochający przestrzeń…”

To cytaty z dostępnych na rynku publikacji

WZORZEC RASY

• Wygląd ogólny: Owczarek kaukaski to pies więcej niż średniego lub dużego wzrostu, o mocnej lub bardzo mocnej, ciężkiej budowie ciała. Z natury ostry i nieufny wobec obcych. Te właściwości, a poza tym wytrzymałość, małe wymagania i zdolność przystosowywania się do najróżniejszych warunków klimatycznych, sprawiają, że może on być hodowany niemal we wszystkich strefach klimatycznych.
  
• Zachowanie i charakter: Pies o silnym, zrównoważonym, spokojnym usposobieniu, z dobrze rozwiniętymi reakcjami obronnymi, które uwidaczniają się w aktywnej formie. Typowa jest ciętość i nieufność w stosunku do obcych obcych.
  
• Typ budowy: Mocna lub bardzo mocna, ciężka budowa o masywnym kośćcu i silnych mięśniach. Skóra gruba ale elastyczna. Indeks kostny (wysokość w kłębie podzielona przez obwód śródręcza) wynosi dla psów 21-22, dla suk 20-22. Format (stosunek długości x100 do wysokości w kłębie) wynosi 102-108
  
• Cechy płci: Dobrze wykształcone. Psy są wyraźnie większe i masywniejsze od suk.
  
• Głowa: Czaszka masywna, szeroka, o silnie rozwiniętych kościach policzkowych, z szerokim, płaskim czołem rozdzielonym niewielką bruzdą. Stop słabo zaznaczony.
  
• Nos: Mocny, szeroki, czarny. U osobników o umaszczeniu białym lub pszenicznym dopuszczalna jest trufla nosa w kolorze brązowym.
  
• Kufa: Krótsza niż mózgoczaszka, zwężająca się w nieznacznym stopniu. Fafle gube ale przylegające i suche.
  
• Uzebienie: Białe, duże, dobrze rozwinięte i ściśle przylegające do siebie zęby. Siekacze ustawione w jednej linii. Zgryz nożycowy,
  
• Oczy: Ciemne, owalne, średniej wielkości, głęboko osadzone.
  
• Uszy: Wiszące, wysoko osadzone, krótko kopiowane.
  
• Szyja: Bardzo mocna i krótka, noszona niezbyt wysoko, tworzy z linią grzbietu kąt 30˚-40˚.
  
• Tułów: Kłąb szeroki, muskularny, wyraźnie odcinający się od partii grzbietowej. Grzbiet szeroki, prosty, muskularny. Lędźwie krótkie, szerokie, lekko wysklepione. Zad szeroki muskularny, ustawiony niemal poziomo. Klatka piersiowa szeroka, głęboka, lekko wysklepiona. Dolna linia przebiega na wysokości łokci lub nieco poniżej. Brzuch umiarkowanie podkasany.
  
• Ogon: Wysoko osadzony, kiedy jest opuszczona sięga do stawów skokowych.
  
• Kończyny przednie: Proste i równoległe. Kąt stawu barkowego wynosi około 100˚. Przedramię proste, masywne umiarkowanie długie. Śródręcze krótkie, masywne, ustawione pionowo, ewentualnie nieznacznie nachylone. Długość przednich kończyn mierzona od łokci wynosi nieco wiecej niż połowa wysokości w kłebie.
  
• Kończyny tylne: Patrząc z tyłu proste i równoległe, oglądane z profilu nieco wyprostowane na wysokości kolan. Podudzie krótkie. Staw kolanowy mocny, szeroki, o nieco rozwartym kącie. Śródstopie masywne, ustawione pionowo. Kiedy pies stoi tylne kończyny nie mogą być odstawione do tyłu. Pionowa linia prowadzona od guza siedzeniowego powinna przechodzić przez środek stawu kolanowego i śródstopia.
  
• Łapy przednie i tylne: Duże, owalne, wysklepione o mocno zwartych palcach.
  
• Włos: Prosty, gruby, z jaśniejszym podszerstkiem. Na głowie i przednich stronach kończyn krótszy, mocno przylegający. Rozróżnia się trzy typy owłosienia. Psy długowłose, z długim włosem okrywowym, tworzącym na szyi rodzaj grzywy, na pośladkach obfite portki, ogon gruby i puszysty. Psy krótkowłose z gęstym, stosunkowo krótkim włosem, bez grzywy, portek i puszystego ogona. Wyróżniamy również owłosienie pośrednie o wydłużonym włosie okrywowym ale bez grzywy, portek i puszystego ogona.
  
• Maść: Rózne odcienie szarości, najczęściej od jasnej do rdzawej, również ruda, słomkowa, biała, bura, pręgowana i łaciata.
  
• Ruch: Swobodny, zazwyczaj spokojny i równomierny. Typowy jest krótki kłus, który po przyspieszeniu przechodzi w ciężkawy galop. Kończyny muszą poruszać się w linii prostej i równolegle, przy czym przednie są nieco zbieżne. Przednie i tylne kończyny łatwo zginają się w stawach. Grzbiet i krzyż elastycznie sprężynują. Kłąb i zad powinny pozostawać w kłusie na tej samej wysokości.
  
• Wzrost: Wysokość w kłębie musi wynosić u psów minimum 65 cm a u suk minimum 62 cm
  
• Wady dyskwalifikujące: wszelkie odchylenia od wzorcowego zgryzu, brak któregokolwiek zęba; tchórzliwość, nadpobudliwość, nie dająca się opanować agresja; wnętrostwo obu- lub jednostronne; psy o suczym wyglądzie; maść czysto czarna (jak węgiel) lub wątrobiana, bez względu na jej odcień, czarna podpalana lub czekoladowa podpalana i łaciata z tymi kolorami; genetyczne rozjaśnienie pigmentacji – maść błękitnoszara z szarymi powiekami i jasnym okiem, słomkowa lub jasnoruda z brązowymi powiekami, wargami i nosem i jasnym okiem; maść czaprakową; sierść miękka, bardzo krótka, jak futerko kreta; wrodzona krótkoogoniastość.