ikona wet

Dysplazję stawu biodrowego diagnozujemy na podstawie badania klinicznego oraz radiologicznego. Pierwsze profilaktyczne badanie powinno być wykonane już około 3-4 miesiąca życia psa. Wczesne wykrycie schorzenia pozwala na zastosowanie leczenia mającego na celu uniknięcie poważnych następstw dysplazji w wieku późniejszym.
Badanie psa składa się z oceny ogólnej jego kondycji, ruchu i zachowania się zwierzęcia oraz dokładnego badania ortopedycznego. Kolejnym krokiem jest wykonanie zdjęcia RTG i jego opis. Do opisu radiogramów coraz częściej wykorzystuje się metodę PennHip (zgodnie z zaleceniem Międzynarodowej Federacji Kynologicznej – FCI). W niektórych krajach, w tym jeszcze w Polsce stosuje się jeszcze metodę Risera, która odpowiednio klasyfikuje badane zwierzęta:

A – stawy prawidłowe

B - stawy prawie prawidłowe

C – dysplazja nieznaczna

D – dysplazja umiarkowana

E – dysplazja ciężka


… Interpretacja wyników badania i dokonanie odpowiedniej oceny wymagają dużego doświadczenia od lekarza weterynarii specjalisty radiologa. Z tego powodu nie każda placówka ma uprawnienia do wykonywania autoryzowanego badania. W Polsce obowiązek badania psów w kierunku dysplazji istnieje od 1984 r. Do badania wytypowanych zostało 25 ras, a wśród nich owczarek kaukaski.


Niezależnie od tego, czy dana rasa znajduje się na liście opublikowanej przez Związek Kynologiczny w Polsce, czy nie, każdy pies powinien mieć wykonane badanie RTG stawów biodrowych po ukończeniu 2 roku życia. Jest to jedno z kryteriów przydatności do hodowli. Uznaje się bowiem, że proces kształtowania się szkieletu w zależności od rasy kończy się około 18-24 miesiąca życia. Psy ze stwierdzoną dysplazją stawu biodrowego powinny być natychmiast wykluczane z hodowli. Nie ma bowiem żadnych wątpliwości, że szczenięta pochodzące od rodziców, u których stwierdzono dysplazję, będą obciążone tą wadą. Przytoczone kryterium wieku odnosi się jedynie do badania w kierunku dysplazji mającego na celu uzyskanie certyfikatu hodowlanego (...)


OBJAWY

Rozwijające się spłycenie panewki stawu biodrowego oraz deformacja kształtu główki i szyjki kości udowej stają się przyczyną zaburzeń lokomocyjnych chorego psa. Częstymi objawami są: trudności we wstawaniu, siadaniu, brak wytrwałości w forsownym bieganiu. Charakterystyczny jest również chwiejny, sztywny chód, krótki wykrok, bieg z odbicia się z obu kończyn naraz, problemy ze wskakiwaniem i wchodzeniem po schodach oraz z poruszaniem się po dłuższym odpoczynku. Symptomatyczny jest też sposób ustawiania kończyn w trakcie ruchu. Pies obserwowany od strony zadu prezentuje silne zbliżenie guzów piętowych, tak zwaną „krowią postawę tylnych kończyn”, natomiast w momencie zatrzymania się automatycznie rozstawia kończyny. Jest to związane z przyjmowaniem postawy odciążającej, znoszącej ból. Patrząc z boku na chore zwierzę, obserwujemy charakterystyczny garb okolicy lędźwiowej kręgosłupa, będący skutkiem odciążającego przeprostu stawów kolanowych. Przy takim ustawieniu kończyn główki kości udowych lokują się głębiej w płytkich panewkach. Taka postawa umożliwia choremu zwierzęciu niebolesne utrzymanie postawy, ponieważ nie występuje wtedy naciąganie torebki stawowej oraz więzadła kości udowej.


CHONDROPROTEKCJA

Chondroprotekcja jest to postępowanie mające na celu ochronę chrząstki stawowej, hamowanie procesów zwyrodnieniowych oraz wspomaganie regeneracji struktur stawu. Substancjami mającymi właściwości chondroprotekcyjne są glikozaminoglikany, takie jak siarczan chondroityny, glukozamina czy kwas hialuronowy. Ich działanie ochronne na chrząstki polega na hamowaniu wydzielania matrix metaloproteina oraz poprawie zdolności syntetyzowania GAGs przez chondrocyty. Zatem regularne stosowanie chondtoprotektyków przywraca i utrzymuje równowagę pomiedzy procesami niszczenia i naprawy. Klinicznymi efektami chonroprotekcji są poprawa ruchomości stawów, zmniejszenie kulawizny, ograniczenie bólu i obrzęków, a także obniżenie ilości zużywanych leków przeciwzapalnych. Zwierzęta o zwiększonym ryzyku rozwoju zmian zwyrodnieniowych, a także zaawansowanej osteoartrozie powinny regularnie przyjmować środki chonroprotekcyjne… Trzeba pamiętać, że suplementacja (stosowanie dodatków żywieniowych) powinna być konsultowana na bieżąco z lekarzem weterynarii na każdym z etapów wzrostu i rozwoju młodego psa.

Ważne jest zwrócenie uwagi na suplementację witaminową oraz mineralną ze szczególnym uwzględnieniem witaminy D3 oraz wapnia. W chwili obecnej schorzenia zwierząt na tle niedoborów wapnia czy witaminy D3 są rzadkością. Nadmiar wapnia i witaminy D3 diecie młodego psa może w bardzo dużym stopniu przyczynić się do rozwoju wielu poważnych schorzeń, w tym także dysplazji biodrowej. Warto wiedzieć, że przed upływem 6 miesiąca życia szczenię szczególnie źle toleruje nadmiar wapnia, a w okresie odsadzeniowym zostaje wchłonięte co najmniej 50% wapnia uwalnianego w jelitach, niezależnie od spożytej ilości.

Kolejnym pozagenetycznym czynnikiem sprzyjającym rozwojowi dysplazji jest nadmierny trening młodego psa. Należy pamiętać, że rozwój kośćca u psa kończy się w wieku około 18-24 miesiąca życia. Do tego czasu nie powinno się stosować treningu wysiłkowego. Intensywny wysiłek fizyczny u psa ze skłonnością do dysplazji powoduje liczne podwichnięcia niestabilnego stawu oraz mikrourazy w obrębie elementów stawowych.


Autorzy: R. Aleksiewicz, Z. Adamiak, M. Nowak „Dlaczego mój pies kuleje?”