Wzorzec FCI nr 230     /02.04.2004/EN

Mastif tybetański (DO-KHYI)

(Tibetan Mastiff)


Pochodzenie:
Tybet

Patronat:
FCI

Data publikacji obowiązującego wzorca:
24.03.2004

Użytkowość:
Pies do towarzystwa i stróżujący

Klasyfikacja FCI:
Grupa 2 - Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.2 - Molosy typu górskiego. Bez prób pracy

 

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:

Mastyf tybetański (Do Khyi) to prastara rasa psów, pilnujących stad w Himalajach i stróżujących w tybetańskich klasztorach. Od starożytności narosło o niej wiele mitów. Od Arystotelesa (384-322 p.n.e.) po słynne dzieło Marco Polo, który udał się do Azji w roku 1271 wzmianki o tej rasie podkreślają jej siłę, tak fizyczną jak i charakteru, oraz imponujący wygląd. Nawet szczekanie tybetańskich mastyfów opisywano jako jedyne w swoim rodzaju i swoiste dla tej rasy. Dawni europejscy kynolodzy, jak Martin, Youatt, Megnin, Beckmann, Siber, Strobel i Bylandt starali się zebrać jak najwięcej wiadomości o tych psach i zafascynowani były jej pochodzeniem i znaczeniem w kulturze Tybetu; niektórzy z nich uważali wręcz, że są one przodkami wszystkich molosów i psów górskich. Jednym z pierwszych mastyfów tybetańskich, jakie poznał świat zachodni, był pies, przysłany w darze dla Królowej Wiktorii przez Wicekróla Indii, Lorda Hardinge, w 1847 roku. W latach osiemdziesiątych XIX wieku Edward VIII, wówczas Książę Walii, przywiózł do Anglii kolejne dwa psy. Pierwszy miot mastyfów tybetańskich urodził się w 1898 roku w ZOO w Berlinie.
 

WRAŻENIE OGÓLNE:

Pies masywny, ciężki, proporcjonalnie zbudowany, o mocnym kośćcu. Imponujący, o solidnym, poważnym wyrazie. Łączy majestatyczną siłę, krzepę i wytrzymałość, przystosowany jest do pracy w różnych warunkach klimatycznych. Długo dojrzewa; suki osiągają ją w pełni w wieku 2- lat, a psy nie wcześniej, jak w 4 roku życia.
 

WAŻNE PROPORCJE:

Długość czaszki od stopu do guza potylicznego równa długości kufy, ale kufa może być też trochę krótsza

Długość tułowia nieco większa od wysokości w kłębie

 

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT:

Pies niezależny, z natury obrońca, wzbudzający respekt. Niezawodny stróż terenu i obrońca rodziny.
 

GŁOWA:

Mózgoczaszka: Mocna, ciężka, szeroka. U dorosłych osobników od oka do kąta pyska może rozciągać się fałda skóry.

Czaszka: Duża, bardzo lekko zaokrąglona, z wyraźnym guzem potylicznym.

Stop: Wyraźny

Trzewioczaszka:

Nos: Duzy, jak najciemniejszy przy danym umaszczeniu, o dobrze rozwartych nozdrzach.

Kufa: Dobrej szerokości, dobrze wypełniona i głęboka, tępo zakończona

Wargi: Dobrze wykształcone, zakrywające żuchwę.

Uzębienie: Szczęki mocne, kompletny zgryz nożycowy: siekacze szczęki ściśle zachodzą przed siekacze żuchwy. Dopuszczalny zgryz cęgowy. Zęby równomiernie rozmieszczone.

Oczy: Średniej wielkości, w różnych odcieniach brązu odpowiednio do umaszczenia, im ciemniejsze, tym lepiej. Szeroko rozstawione, owalne, lekko skośne. Powieki dobrze przylegające. Wyraz pełen godności.

Uszy: Średniej wielkości, trójkątne, wiszące, osadzone pomiędzy krawędzią czaszki a okiem, skierowane do przodu, szczególnie, gdy pies jest pobudzony, i przylegające do policzków. Pokryte miękkim, krótkim włosem.
 

SZYJA:

Mocna, dobrze umięśniona, łukowato wysklepiona. Podgardle niewielkie. Gęsta, okazała kryza, zwłaszcza u samców.
 

TUŁÓW:

Mocny.

Grzbiet: Prosty, umięśniony

Zad: Szeroki, raczej poziomy.

Klatka piersiowa: Raczej głęboka, średniej szerokości, o dobrze wysklepionych żebrach, kształtu sercowatego. Spodnia krawędź mostka sięga poniżej łokcia.
 

OGON:

Średniej długości, osadzony wysoko w jednej linii z grzbietem, w ruchu i przy pobudzeniu noszony wysoko, luźno zawinięty nad grzbietem , dobrze owłosiony.
 

KOŃCZYNY:

Kończyny przednie:

Wygląd ogólny: Proste, dobrze kątowanie i porośnięte obfitą sierścią.

Łopatka: Skośna, dobrze umięśniona.

Łokcie: Nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz

Przedramię: Proste, o mocnym kośćcu.

Śródręcze: Mocne, lekko nachylone.

Kończyny tylne:

Wygląd ogólny: Mocne, dobrze umięśnione i kątowanie. Oglądane z tyłu – równoległe.

Udo: Dość długie, mocne, dobrze umięśnione, ale nie przeładowane mięśniami.

Kolano: Dobrze kątowane.

Staw skokowy: Mocny, niski. Wilcze pazury mogą być pozostawione.


Łapy:

Dość duże, mocne, okrągłe i zwarte, palce dobrze wysklepione, obfity włos między palcami.
 

CHODY:

Ruch zdecydowany, a przy tym lekki i elastyczny, z dobrym wykrokiem i silnym napędem kończyn tylnych. Przy większej prędkości z tendencją do zbieżności. Stęp pełen godności. Mastyf tybetański sprawnie i wydajnie porusza się w każdym terenie.
 

SZATA:

Sierść: Twarda, gęsta, struktura ważniejsza od obfitości. Włos okrywowy nie przesadnie długi ani gruby, ale szorstki, prosty i nastroszony, w żadnym razie nie jedwabisty, falisty czy kędzierzawy. Podszerstek gęsty i wełnisty, w miesiącach letnich skromniejszy. U samców sierść wyraźnie bardziej imponująca, niż u suk. Obfita sierść na szyi i łopatkach tworzy kryzę. Ogon obficie owłosiony, na udach wyraźne portki.

Maść: Intensywnie czarna, z podpalaniem lub bez; błękitna z podpalaniem lub bez, złota, śniada. Barwy możliwie czyste; podpalanie od intensywnie kasztanowego po jaśniejsze. Dopuszczalna biała gwiazdka na piersi, a tolerowane małe białe znaczenia na łapach. Podpalanie występuje nad oczami, na dolnych partiach kończyn i spodzie ogona, na kufie. Tolerowane okulary wokół oczu.
 

WIELKOŚC I WAGA:

Wysokość w kłębie:

Psy: nie mniej jak 66 cm
Suki: nie mniej jak 61 cm.


WADY:

Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznawane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność zwierzęcia.
 

WADY DUŻE:
  • Zła kondycja fizyczna i brak sprawności. 
  • Głowa lekka lub bardzo pomarszczona. 
  • Obwisłe wargi.
  • Obfite podgardle. 
  • Uszy duże i/lub nisko osadzone. 
  • Oczy jasne, przeszywające spojrzenie.
  • Słaba pigmentacja, zwłaszcza na nosie. 
  • Beczkowate żebra. 
  • Ogon mocno skręcony nad grzbietem.
  • Zbyt głębokie lub strome kątowanie tyłu. 
  • Ruch ciężki, związany. 
  • Wzrost poniżej minimum (tolerancja 2 cm). 

 

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
  • Agresja lub wyraźna lękliwość. 
  • Przodozgryz lub tyłozgryz. 
  • Każda maść oprócz wymienionych we wzorcu, np. biała, kremowa, czekoladowa, szara, lila, pręgowana, łaciata.  

 

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B. : Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.